21 فوریه 2025- تگزاس یکی از بالاترین نرخ‌ های دیابت در آمریکا  را دارد، به‌ طوری که بیش از 2.7 میلیون تگزاسی به این بیماری مبتلا هستند. طبق اطلاعات انجمن دیابت آمریکا، حدود یک نفر از هر شش نفر در سن آنتونیو به دیابت نوع 2 مبتلا هستند و یک سوم از ساکنان این شهر، پیش دیابتی هستند.

دیابت نوع 2، یک بیماری مزمن است که در آن بدن نمی‌ تواند به اندازه‌ ی کافی انسولین تولید کند یا از انسولین به درستی استفاده کند. اگر این بیماری کنترل نشود، می ‌تواند به قند خون بالا، بیماری قلبی و نارسایی کلیه منجر شود. همچنین این بیماری افراد را مستعد زخم ‌های پا می ‌کند که تقریباً 50 درصد از آن‌ ها عفونت می ‌کنند، که در نهایت منجر به بستری شدن و احتمالاً قطع قسمتی از پا یا اندام تحتانی می ‌شود.

مطالعه ای که در نوامبر 2024 در مجله بین المللی زخم توسط دانشمندان مرکز علوم بهداشتی دانشگاه تگزاس در سن آنتونیو (UT Health San Antonio) منتشر شد، برای اولین بار عوامل خطر برای عفونت مجدد پس از درمان عفونت پای دیابتی را تشریح کرد. بر اساس این یافته ها، تقریبا نیمی از بیمارانی که برای عفونت پای دیابتی تحت درمان قرار می گیرند، عفونت مجدد را تجربه می کنند. درک عوامل خطر عفونت مجدد می تواند به پزشکان برای ارائه ی درمانهای بهتر کمک کند و نتایج بیماران را بهبود بخشد.

سرپرست این مطالعه، Lawrence A. Lavery، متخصص عوارض پای دیابتی و استاد ارتوپدی در بخش Podiatry دانشکده پزشکی Joe R. وTeresa Lozano Long ، گفت: چیزی را که نمی توانید احساس کنید می تواند به شما صدمه بزند. تقریباً 50٪ از بیماران مبتلا به دیابت به عارضه ای مبتلا می شوند که نوروپاتی محیطی نامیده می شود که به اندازه ای شدید است که باعث از دست دادن حس در پاها و سایر علائم می گردد. افزایش مزمن قند خون، که در میان دیابتی ها رایج است، می تواند به اعصاب دست یا پا آسیب برساند و این ممکن است باعث گزگز، درد یا بی حسی شود.از آنجایی که افراد مبتلا به نوروپاتی احساس کاهش یا عدم وجود احساس در پاهای خود دارند، ممکن است بریدگی جزئی، تاول یا پینه را احساس نکنند. این می تواند به یک زخم باز و تجزیه بافت اطراف منجر شود. ابتلا به دیابت همچنین می تواند باعث کند شدن فرآیند ترمیم در بدن شود و خطر زخم های باز طولانی مدت و عفونت را افزایش دهد.

لاوری گفت: «زمانی که یک زخم التیام نیابد، دریچه ای برای ورود باکتری ها و ایجاد عفونت دوم است».

تیم تحقیقاتی یک مطالعه گذشته نگر را با بررسی هشت سال نمودار بیماران انجام داده و داده هایی را از 294 بیمار که به دلیل عفونت پای دیابتی متوسط ​​تا شدید در بیمارستان بستری شده بودند، جمع آوری کرد. سن بیماران بین 18 تا 89 سال با میانگین سنی 53 سال بود و 75 درصد از آنها مرد بودند. محققان سپس میزان عفونت مجدد در بافت نرم یا استخوان پا را طی یک دوره 12 ماهه دیگر بررسی کردند.

بر اساس بررسی های آنها، مهم ترین عامل در پیش بینی عفونت مجدد، وجود زخم هایی بود که بهبودی آنها سه ماه یا بیشتر به طول انجامیده بود. احتمال بروز عفونت مجدد در بیماران این گروه سه برابر بیشتر بود. علاوه بر این، بیماران مبتلا به عفونت های استخوانی بیش از دو برابر بیشتر از بیمارانی که فقط عفونت های بافت نرم داشتند، دچار عفونت مجدد شدند. در بیمارانی که زخم ‌های آنها به طور کامل بهبود یافته بود، خطر عفونت مجدد به میزان قابل‌ توجهی کمتر بود.

لاوری گفت: "این مربوط به درمان موثر اولین عفونت نیست بلکه به ترمیم زخم بر می گردد. وقتی زخم شما بهبود نمی یابد یا زخم دیگری ایجاد می شود، ساعت شروع به تیک تاک می کند."

همراه با خطر بالاتر عفونت مجدد، بیماران با زخم های بهبود نیافته موارد بیشتری از عوارض دیگر از جمله زمان بهبودی طولانی تر، بستری مجدد در بیمارستان مرتبط با پا و اقامت طولانی تر در بیمارستان داشتند. آگاهی از این عوامل خطر می تواند به جلوگیری از چرخه ی عفونت، عفونت مجدد، قطع عضو، قطع عضو مجدد، بستری شدن مجدد در بیمارستان و حتی مرگ زودرس کمک کند.

لاوری گفت: عوارض پای دیابتی می تواند از نظر عاطفی و مالی برای کل خانواده بیمار خسته کننده باشد. میزان قطع عضو در مردان دیابتی دو برابر بیشتر از زنان است و بسیاری از آنها در سن کار هستند و کودکانی دارند. افراد اغلب با تصمیم دشوار ماندن در خانه برای بهبودی مناسب یا بازگشت به محل کار برای تامین معاش خانواده خود مواجه می ‌شوند که خطر بهبودی طولانی ‌تر و شانس بالاتر عفونت مجدد را در پی دارد.

بزرگسالان جوان با بحران دیابت روبرو هستند

لاوری گفت: در سال‌های اخیر افزایش قابل توجهی در عوارض دیابت در میان بزرگسالان جوان وجود دارد که تا حدی به دلیل ابتلای افراد به چاقی، فشار خون بالا و سایر بیماری‌های همراه زودتر از همیشه بوده است.این موضوع بیشتر به سن فیزیولوژیکی به دلیل بار بیماری مربوط می‌ شود تا سن تقویمی. ما در حال حاضر شاهد بیشتر و بیشتر شدن بیمارانی هستیم که در سن 30 سالگی با عفونت‌ های پا به بیمارستان مراجعه می ‌کنند. معمولاً افراد تا ده سال پس از ابتلا به دیابت، نوروپاتی نمی ‌گیرند. اما اکنون افراد در سنین پایین تری به دیابت مبتلا می ‌شوند و این باعث افزایش تعداد افرادی شده است که با عفونت ‌های تهدید کننده ‌ی اندام مواجه می ‌شوند.

نگاهی به پیشگیری

برای کمک به جلوگیری از عفونت پای دیابتی و سایر عوارض سلامتی، دانشگاه تگزاس در سن آنتونیوبرنامه جامعی را ایجاد کرد که شامل کلینیک های تخصصی پیشگیری در سن آنتونیو است. به گفته لاوری، دانشگاه مکان ایده آلی برای هماهنگی چارچوبی از مراقبت های چند رشته ای است که شامل آموزش، مراقبت های پیشگیرانه و پرداختن به موانع بالقوه مراقبت های بهداشتی است.

لاوری گفت: "این فراخوانی برای ما است که در درمان زخم های پیچیده تهاجمی تر عمل کنیم تا از عفونت جلوگیری کنیم، راه های بهتری برای نظارت بر عفونت و راه های بهتری برای پیشگیری با استفاده از فناوری جدید ایجاد کنیم. این یک فرصت عالی برای آوردن داروهای مبتنی بر شواهد به کلینیک و بیماران و خانواده های آنها است."

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2025-02-key-factors-diabetic-foot-reinfections.html